بالاخره نوبت به ما هم رسید !
شتری که مدتها بود اطراف خانه ما دیده می شد تا این که
صبح یک روز کاملا معمولی با صدای سرفه های شدید پدر آغاز شد .
صبحی که به مرور جزء خاطره انگیز ترین روزهای عمر یک خانواده شد
وساعتی بعد بیرق های سیاهی که به نشانه داغداری بر بالای بام یک خانه افراشته شد
آری این بار در کمال بهت وناباوری پدر مهربان و دلسوزم سوار بر مرکب ملک الموت تا آسمان پرواز کزد.
زیر سقف این آسمون هفت رنگ سرگذشت زندگیمون رنگ رنگ
ای قدیمی ای صمیمی هم قطار در دل شب شبنم عشقی بکار
شهر شب با مردم چشمک زنش غصه هامو ریخته توی دامنش
ازدحام کوچه های بی کسی پرشده از یک بغل دلواپسی
این منم دلواپس بود ونبود از غم ای کاشها چشمم کبود
تا به کی از آرزوهامون جدا با تو هستم با تو هستم ای خدا
خدا روحش را قرین شادی و شامل عفو ورحمت الهی قرار دهد.
